सारपास एक अविस्मरणीय अनुभव

19 may

चालू झाला ‘शिट्टीमय’ आयुष्याचा दुसरा दिवस. सकाळी ५ लं उठून तासाभरात आटपून आम्ही ६ वाजता परत व्यायामासाठी हजर झालो. कालच्याप्रमाणेच त्याच मैदानावर जोग्गिंग करत गेलो, आमच्याबरोबर आदल्या दिवशी आलेली बॅचपण होती. मग व्यायाम आटपून नाश्ता आणि चहा साठी परत बेस कॅम्पला ७.३० ला परतलो. नाश्ता करता करता अनेक जणांनी येऊन आमची कालच्या गाण्याची स्तुती केली. कॅम्प लीडर तर म्हणाले तुमचा कार्यक्रम हा आतापर्यंत सगळ्यात हिट आहे त्या दिवशी आमच Acclamatisation होतं. म्हणजे पुढचा ट्रेक करण्यासाठी एक छोटासा ट्रायल बेसिस वर ट्रेक ज्यात आम्हाला तिकडल्या एका छोट्याश्या टेकडीवर चढवून ट्रेक ची रंगीत तालीम घेणार होते, जेणेकरून शरीर हवामान आणि त्या प्रदेशाला acclamatise झालं पाहिजे. आम्हाला दिलेल्या rucksack मध्ये blanket भरली जेणेकरून ती थोडी वजनदार होईल आणि पाण्याची बाटली घेतली आणि चालू पडलो. आमच्याबरोबर युथ होस्टेल चा ट्रेनर पण होता. जवळपास माझ्याच वयाचा, कडका पण काटक होता. २-३ किलोमीटर आम्हाला चढायचं होत. बेस कॅम्प सोडल्यावर चालू झालं ते घनदाट जंगल आणि बाजूला देवादाराची सुंदर झाडं. तेव्हा डोंगर चढता चढता तिकडे माझी अनेक जणांशी ओळख झाली. पंकज-सोनू चा ग्रुप, कानडी बाला आणि मंडळी वगेरे. मजल दरमजल करत आम्ही एकदाचे टेकडीच्या माथ्यावर पोहोचलो. चढताना पंकज-सोनू ही ९ नंबरच्या टेंटची मंडळी सारखी ‘रंगीन पांडा’, रंगीन पांडा’ आणि ‘गीलीबिली गीलीबिली चिपाक चीपाक’ म्हणून घोषणाबाजी करत होती(त्याबद्दल नंतर खुलासा केलाच आहे), आम्हाला बाकी सर्वाना काहीच काळात नव्हत याचा संदर्भ काय. टेकडीवर(प्रदीप आणि की मंडळी )आराम करत असताना, कुणीतरी सरावंची ओळख परेड करायची कल्पना मांडली. मग सगळे पन्नास जण एकत्र बसलो व आपली ओळख करून द्यायला लागलो. बहुतांश कानडी मंडळी होती आमच्यात, आणि बरेचसे IT field मधले होते. ४ जण तर मुंबई IIT चे विद्यार्थी होते. गुजरात ची ७-८ टाळकी होती, महाराष्ट्रातले आम्ही ६ जण,सोमण काका, पंकज-सोनू च्या ग्रुप मधील अजून २-३ जण, संतोष काका, कविता-नेहा आणि त्यांची २-३ मंडळी असे १५-२० जण होतो. (मराठी असून पण आम्ही वेगवेगळेच फिरलो कधी मॉबने फिरलो नाही जसे कानडी फिरले, मराठी माणूस एकत्र येत नाही याचा अजून एक पुरावा, काय राजसाहेब कस होणार? ). अविनाश हा ओरिसाचा एकांडा शिलेदार होता. गुजराती मंडळी मध्ये दहावी झालेला १५ वर्षाचा मुलगा ते कानडी मंडळींमध्ये जेष्ठ नागरिक जोडप(ज्यांना आम्ही मा १ आणि पा म्हणायचो) आणि अजून एक जेष्ठ नागरिक ज्यांना आम्ही मा २ म्हणायचो. सोमणकाका, संतोष, नरेन, पेट्रिक, राजलक्ष्मी, विभा-महेश, विनय—विद्या ही विवाहित मंडळी होती. बाकी सर्व तरुणांचाच भरणा होता. खर तर गौरव शी ओळख माझी दिल्लीतच झालेली पण त्याच आडनाव पण जोशीच होत. आमच्या ग्रुप मध्ये ६ पैकी मी,प्रसाद,श्रीकांत,गौरव असे चार जोशी होतो, म्हणून आमचे नामकरण ‘जोशी ग्रुप’ असे करण्यात आले. मग थोड्यावेळाने ट्रेनर च्या आदेशानुसार परत उतरायला लागलो तेव्हा असच गप्पा मारत मारत कधी पायथ्याशी आलो ते कळलच नाही. खाली उतरल्यावर १ ग्रुप फोटो घेतला(५० जणांचे किमान ३०-३५ कॅमेरे असल्याने १५ मीनीट त्यातच गेली, एका जागी बसायची सवय नाही ना एवढा वेळ ). मग परत बेस कॅम्पला आलो टेंट साफ केला. तोपर्यंत जेवायची वेळ झालीच होती. मग १२.३० ला जेवलो.

दुपारी ३ वाजता आमच orientation होतं. युथ होस्टेल च्या कासोल बेस कॅम्प चे मुख्य गोगटे सर आणि एक अजून एक सर(बंगाली होते, नाव आठवत नाही, होता कुणीतरी बॅनर्जी). त्यांनी आम्हाला पुढच्या वाटचाली विषयी माहिती दिली. आणि आपले ठाण्याचे सोमणकाका यांना आमच्या SP-17 बॅचचे लीडर केले गेले(खर तर त्यांना आम्ही आधीच लीडर केलेला, राहिलेली औपचारिकता). आणि ओरिसाचा अविनाश ला Enviourment Leader केले गेले. रंगीन पांडा’ या आमच्या ग्रुप च्या टोपण नावाचा किस्सा तेव्हा कळला. सोमण काका हे एशियन पेंट्स मध्ये काम करतात आणि त्याचा लोगो ‘पांडा’ प्राणी आहे. आणि त्याचं जॅकेट फार रंगीबेरंगी होत आणि ते लीडर असल्याने रंगीन पांडा’ हे ग्रुपचे नाव रूढ झाले. मग नंतरच्या वेळेत आम्ही चहा घेतला. रात्री जेवण मग कॅम्प फायर. त्या कॅम्प फायर ला बराच बोर झालं. आम्ही हुल्लडबाजी करत, प्रेक्षकातून कॉमेंट पास करत होतो आणि सतत रंगीन पांडा’ घोषणाबाजी करत होतो. कार्यक्रम झाल्याने नेहमीप्रमाणे bournvita पिऊन झोपलो.

२0 मे
सकाळी ५ ला शिटी वाजली, मी गाढ झोपलेलो. प्रसाद ने लाथा घालून उठवल. आवरून चहा घेतला. त्या दिवशी सारपास ला आमच्या आधीची बॅच निघाली होती त्यांना युथ होस्टेलच्या पद्धतीने अलविदा केल आणि आम्ही Rock Climbing साठी सज्ज झालो. नाश्ता झाल्यावर आम्ही एका डोंगराच्या कड्याशी आलो. सुदैवाने कडा फार उंच नव्हता. जवळपास प्रत्येकाने यशस्वीपणे Rapelling पार पाडलं. मग आम्ही तिकडल्या पार्वती नदीच्या पात्रात उतरलो. प्रचंड वेगाने पाणी वाहत होते आणि खूप थंड सुद्धा होते. मी मनसोक्त पाण्यात डुंबलो(प्रदीप निसर्गाचे फोटो काढण्यात दंग होता). तिथे आम्ही एक खेळ सुरु केला(नाव आता आठवत नाही). आम्ही ६ जण पाळीपाळीने एकमेकांचे चांगले गुण आणि वाईट गुण(त्यांना वाटणारे) याविषयी चर्चा आणि अवलोकन करायचं आणि त्याला सुधारण्याबाबत सल्ले द्यायचे(माझा नंबर शेवटी होता त्याच कारण माझ्याविषयी प्रत्येकाची यादीच तयार होती. बघा किती उत्तुंग व्यक्तिमत्व आहे माझ). Rapelling करून १२ ला परत आलो. जेवलो जरा आराम केला.

२.३० वाजता आमच Rock Climbing होतं. हा प्रकार Rapelling पेक्षा खूप कठीण आणि वेळखाऊ होता कारण कडा चढायचा होता जमिनीपासून आणि काही फुट वर पोहोचायचं होत. ट्रेनरने प्रात्यक्षिक करून दाखवल्यावर बहुतांश लोक घाबरले. त्यात जेवणाने सुस्ती आल्याने आणि ते optional असल्याने बऱ्याच जणांनी प्रेक्षकाची भूमिका घेतली. जवळपास १० जणांनीच Rock climbing केल. त्यात आमच्यातील मी आणि श्रीकांत होतो. सर्वात शेवटी मी गेलो. सोमणकाका आणि गुजराती हेमलता उर्फ ‘हैप्पी’ याचं विशेष कौतुक कारण स्त्री वर्गात फक्त तिनेच कडा चढला आणि सोमण काका आम्ही Rock climbing केलेल्यांपैकी सगळ्यात मोठे होते. मला पण फार कष्ट करावे लागले. एकदा पाय घसरून माझ नाक जोरात दगडाला आपटून फुटणारच होत, तेव्हा सगळे घाबरले होते काही क्षण. जीवाच रान करून मी कसाबसा कडा चढला. २-३ दा आपटल्याने दगडाला मला थोड्याश्या जखमा झालेल्या खऱ्या. पण त्याच विशेष वाटल नाही.

४.३० च्या सुमारास चहा घेतला. संध्याकाळी आमची पुढच्या प्रवासाची पूर्वतयारी करायची होती, आमच्या बॅगा युथ होस्टेलच्या बेस कॅम्प वर Deposit करायच्या होत्या. आणि त्यातल सामान आपल्याला झेपणार इतक्या वजनाचा अंदाज घेऊन पुढच्या आठवड्याभराच सामान त्या Rucksack मध्ये भरायचं होत आणि त्याच्या वजनाची चाचणी तिकडले instructor घेणार होते. आणि ज्याच वजन जास्त असेल त्यांना सामान कमी करायला सांगणार होते. आम्ही सर्वानी सामान भरल. मी मुख्यत थंडीचे पुण्याहून आणलेले कपडे घेतले(म्हणल थंडीशी मस्ती नको पण निर्यय थोडा चुकलाच). माझ्याकडे माझ जेकेट जे मी नेहमी घालून फिरायचो (मला थंडी वाजत नव्हती खर तर पण अंगावर काही नसल कि युथ होस्टेल वाले ओरडायचे म्हणून) ते अजून १ स्वेटर, अजून १ जेकेट, मफलर, कानटोपी(जे मंदारनेच वापरल पुढे) रेनकोट, आणि अंगावरचे कपडे, औषध, इत्यादी घेतल. चपला घेतल्या नाहीत ही चूक केली आणि बरेचदा अनवाणीच फिरलो थंडीत.(काही झाल नाही देवाची कृपा.). चेकिंग चालू असताना एक किस्सा झाला. आमच्या टेंट मधील आमच्या सर्व गुजराती बांधवांच्या बॅगा फार जड लागल्या, लगेच सरांनी त्यांना सामान काढायला सांगितले त्यांनी बॅगेतून खाखरा, फरसाण, शेव, ठेपला अशी नानाविध गुजराती नमकीन पदार्थाचे पुडे काढले. सर ते पाहून अवाक झाले. त्यांनी विचारल हा काय प्रकार आहे, तर एकाने उत्तर दिले “वो क्या है ना सर, अभी अगले हफ्ता भर ट्रेक है तो कुछ खानेको तो लगता है ना बीच मे”. सरांनी डोक्याला हात मारला आणि सांगितले बाबा रे तू त्याची काळजी नको करू खायची सोय चांगली आहे तू खाण्यापेक्षा कपडे घे ते तुला फायद्याच आहे. (नंतर बाकी बॅचच्या orientation मध्ये गुजराती बांधवाना ही आगाऊ सूचना युथ होस्टेल द्यायला लागले.) आमच्या बॅगा आम्ही बेस कॅम्प लं जमा केल्या. घेतलेली blankets परत दिली. जेवलो. कॅम्प फायर आणि झोपलो. कॅम्प फायर ला आम्ही आणि SP-18 यांच्यात घोषणायुद्ध चालू झालं. आम्ही सरशी मारली ती गोष्ट वेगळीच. आमचा बेस कॅम्प वरची शेवटची रात्र होती ती